سلفپرتره طراح و گارگردان: مرتضی میرمنتظمی بازیگر: هادی احمدی تنهایی،تنهایی، تنهایی عریان سمیرامیس بابایی ماهنامهی دنیای تصویر هنرمند در سلفپرتره (یا خودنگاری) با فردیت خویش سرکار دارد ، او در واقع سعی در بیان «من»ِ خود دارد. منی که در طول معاشرت های روزمره با آدمهای اطرافش پنهان است، یا قدرت بیان خویش را ندارد و در سایه میماند. هادی احمدی در نمایش «سلف پرتره» نقش یک کارگردان تئاتر و مجسمهسازِ منزوی را دارد که سعی میکند با تشریحِ جز به جز خاطرات خویش

همیشه چنین است،جرات از یک صدا آغاز میشودسمیرامیس باباییماهنامهی دنیای تصویرآریل دورفمن نویسنده و منتقد ادبی آرژانتینی در سال 1942 در زمان دیکتاتوری نظامیِ راستگرا وقتی تنها دو سال داشت همراه خانواده اش از کشورش فرار کرد و به آمریکا رفت. پدر آریل مردی آزادیخواه و مبارز و دارای گرایشات چب بود. پدرش وقتی آریل دوازده سال داشت در دورهی جنایتهای سازمان یافتهی مکارتیزیسم مجبور شد بار دیگر با خانوادهاش به شیلی فرار کند.بعدها آریل در آنجا در دانشگاه شیلی به تدریس پرداخت و از مشاوران سالوادور آلنده (که مردم به او رفیق پرزیدنت میگفتند)شد.اما چندی نگذشت که به دلیل کودتای نظامی ژنرال پینوشه و دورهی وحشت حکومت استبدادی اش مجبور شد از شیلی برود و سالها را در اروپا و آمریکا بگذراند. بنابراین دورفمن بخش بسیار مهمی از زندگی اش را در ارتباط نزدیک با حکومت های استبدادی گذراند و شاهد خشونت ها و بیدادها و کشته و شکنجه شدن دوستان و افراد نزدیک زندگیاش بود و بن مایه تمامی آثارش متاثر از این اتفاقات است.در کشور ما دورفمن با نمایشنامهی «مرگ و دوشیزهاش» شناخته شده است(و بیشتر به خاطر فیلمی که رومن پولانسکی براساس آن ساخته است). دورفمن نمایشنامهی صداهایی ورای تاریکی را در جریان تحقیق حقوق بشری اش نوشت. او می خواست صداهای آدمهایی باشد که بخاطر کنشهای اجتماعی و آزادی خواهانهشان در کشورهای مختلف مورد شکنجه و تهدید قرار گرفتند و کشته و ناپدید شدند. دورفمن این صداها را از سراسر کرهی خاکی جمع کرده است تا صدای دادخواهان جهان باشد. و حالا این نمایشنامه به ایران رسیده و با همکاری دانشجویان و استادان دانشگاه هنر در تالار مولوی به اجرا در آمده است. نمایش در واقع یک تئاتر مستند است و هریک از